Gülün kokusunda saklıydı hissiyat.
Ve naciz, nahif duygulanırdı onlar...
Durur-lar fakat konuşamazlardı,
Konardı güle sevdalı gönül...
Feryad-ı figân eder, için-için ağlardın...
lakin sesi akmazdı...
Ruhu yıkanırdı gönül yalılarıyla.
O gözlerin...
Ortada bir sevgili yok...
Elle tutulan - Gözle görülen..
Bu kör gönül ne gördüde ağladı...
(.....)
Belki Bir Gün...
Kim Bilir...
[photo:Serhat KAYA]
[writer: Cihad KOL]
